10
ma, dec
5 Nieuwe art.
Ook adverteren op de kabelkrant, deze website of op de radio? Klik hier voor meer info.

Voetbal
BURGUM - Het werd een gedenkwaardige avond, deze vrijdag de 6de juli 2018. Niet omdat het een prachtige zomeravond was, die hebben we tegenwoordig 'by de rûs', en ook niet omdat er werd gevoetbald op het zonovergoten kunstgras van sportpark Koningsland in Burgum. Nee, het was memorabel omdat het de afscheidswedstrijd betrof van Cor de Jong, liefst 18(!) seizoenen een rots in de branding van BCV. Een clubicoon zoals er niet veel zijn. En zijn afscheid was passend!


Kan BCV wel zonder Cor de Jong?
"Jawis wol", zegt Cor de Jong zelf met de bij hem passende bescheidenheid, "it giet der foar my om at Cor de Jong wol sûnder BCV kin." Typisch Cor de Jong, geen grote woorden, geen overweldigende emoties, geen tranen, maar hij onderging deze huldiging, want dat was deze afscheidswedstrijd in feite, zoal iedereen hem kent als voetballer: broodnuchter. Maar die nuchterheid verhulde geenszins zijn gevoelens die hij bij dit eerbetoon dat hem ten deel viel op deze prachtige zomeravond, ongetwijfeld heeft gehad. Het zal je ook maar gebeuren, een afscheidswedstrijd die speciaal voor jou is georganiseerd en waarvoor veel van de spelers die ooit met jou in één team hebben gespeeld de moeite hebben genomen om de voetbalschoenen uit de kast of misschien wel uit de wilgen hebben gehaald en naar Burgum te komen. Een impressie.

fansels kom ik
Ik ben weken geleden al persoonlijk uitgenodigd om op deze vrijdagavond aanwezig te zijn op het Koningsland in Burgum, waar een erewedstrijd voor de afscheid nemende Cor de Jong op het programma staat. En natuurlijk neem ik die uitnodiging van harte aan, immers, ik heb Cor de Jong al die 18 jaar bij BCV zien volmaken. Achttien jaar, het is meer dan een normaal voetballeven, er zijn er niet zoveel die dat halen en dan ook nog op het hoogste BCV niveau. Je vraagt je af hoe het nu verder moet met BCV zonder Cor de Jong, maar die vraag verwijst hijzelf resoluut naar het rijk der fabelen. "Nimmen is ûnferfangber", zegt hij gedecideerd, "dat hawwe se al sa faak sein fan minsken en dus ek fan fuotballers, mar der komme altyd wer nije spilers, dat hâldt nea op. Mei in skofke bist skiednis, dan kinne de jongeren dy net iens mear en sa heart it ek, dan binne der wer nije idoalen." Een waarheid als een koe, maar er zijn nu eenmaal sporters, want daar hebben we het hier over, die 'in fin mear as in bears hawwe', dat zijn spelers, voetballers in dit geval, die meer als 'sljochtweihinne' zijn. Zij behoren tot een zeer selecte groep, ze zijn 'hors categorie'. En het lijdt geen twijfel dat Cor de Jong tot die selecte groep behoort. En dat heeft niet alleen te maken met zijn pure voetbalkwaliteiten en de uitzonderlijk lange carrière van de kale BCV-ausputzer. Het heeft zonder meer ook te maken met zijn kwaliteiten als leider van zijn team, Cor de Jong is niet alleen als voetballer uitzonderlijk, maar zeker ook vanwege zijn leiderscapaciteiten. Hij vervult, vervulde moet ik na vrijdagavond in feite zeggen, een belangrijke rol in het eerste team van BCV. Maar niet alleen in het eerste team vervulde hij die belangrijke rol, maar in feite in de hele vereniging, hij is wat je noemt een roll model, hij had een voorbeeldfunctie. Hij voetbalde niet alleen voor zijn eigen plezier, maar ook om anderen beter te maken, hij was een voorbeeld, zowel in woord als daad. Maar daar liep hij niet mee te koop, hij was wat in het Frysk heet 'in noflik mins', en zo heb ik hem ook leren kennen, altijd bereid om antwoord te geven als ik hem wat vroeg, of het nu na een glorieuze overwinning was, of na een loodzware, maar memorabele kampioenswedstrijd, dan wel na een gevoelige nederlaag. Je kreeg altijd een antwoord, altijd realistisch, altijd rustig en weloverwogen. Maar de meesten zullen hem zich toch blijven herinneren als die onverzettelijk laatste man, als die 'rots in de branding', de man met een uitstekende traptechniek, een ijzeren mentaliteit en met altijd oog voor zijn teamgenoten. In deze kolommen zullen we, u en ik, hem node missen, BCV als vereniging zal hem missen als mens en als voetballer.

nog één keer
Op deze zonnige vrijdagavond kunnen we nog één keer genieten van Cor de Jong die met een heuse afscheidswedstrijd wordt uitgezwaaid. Hij blijft nog wel even doorgaan met voetballen, maar niet meer in het eerste, hij vindt 35 een mooie leeftijd om er mee te stoppen. Na 18 seizoenen, ik geef het je te doen. En hoe neem je afscheid van zo'n uitzonderlijke voetballer, een voetbalicoon in feite? Natuurlijk met een wedstrijd tussen BCV 'jong' en BCV 'oud'. Waar de apostrofjes de relativiteit van de begrippen jong en oud aangeven. Als ik op het Koningsland aankom zijn de voorbereidingen nog in volle gang, de eerste spelers zijn alvast bezig zich op te warmen, met name de spelers die straks onder de noemer 'oud' zullen acteren, hebben wat langer nodig om de spieren goed op te  warmen, voor sommigen is het even geleden. En afgaan wil je natuurlijk niet in zo'n wedstrijd. Op te warmen hoef ik natuurlijk niet, maar de koffie gaat er niettemin prima in, het gebak moet ik helaas links laten liggen. Ik zoek alvast een plekje tussen de beide dug outs. Achter mij gaapt nog steeds het gat dat de afgebrande Westermar heeft achtergelaten. Blijft een triest gezicht, ik kan er niet aan wennen en vrees dat het nog wel even gaat duren eer we daar weer terecht kunnen met het Tytsjerksteradiel-zaalvoetbaltoernooi.

Einzug der Gladiatoren
Maar dan is het zover, als het bijna acht uur is komen de beide teams het veld op onder leiding van scheidsrechter Gauke en uiteraard de man waar het vanavond allemaal om draait: Cor de Jong. Hij heeft zijn jongste zoon op de arm als hij onder luid applaus het veld betreedt. "It is net earlik útferkocht", meldt een toeschouwer achter mij droogjes, maar degenen die je hier verwacht zijn er. Er wordt uiteraard een foto gemaakt van 'tutti gruppi', het zijn eenmalige plaatjes, goed voor het jubileumboek van 2050 of zoiets. Zo van 'wa wie dat ek mar wer'? Het huidige BCV speelt in een opstelling die we merendeels kennen uit de pas afgelopen competitie en wordt gecoacht door Jasper Bouma, dit maal zonder de steun van zijn assistent, vader Meint Bouma. 'Nostalgisch BCV' wordt vanaf de bank ondersteund door een illuster duo, te weten Henk Konings en Uilke Damstra, beiden ooit coach van BCV. Voor Konings is dat al even geleden, voor Uilke Damstra ligt die periode nog niet zo lang achter hem. Beide mannen vermaken zich uitstekend op de bank, dit zijn van die wedstrijden waarin het een feestje is om coach te zijn. Het gaat weliswaar nergens om en over, maar geloof maar dat de beide ploegen er alles, nou ja, bijna alles, aan zullen doen om in ieder geval niet te verliezen. Dat onder het motto 'dan hawwe wy aanst yn de kantine gjin neipraat'. 
wedstrijdAls de scheids de wedstrijd heeft laten beginnen, wordt al spoedig duidelijk dat BCV 'jong' het verschil zal moeten maken door het hogere tempo en de fysieke overmacht. 'Oud' moet het hebben van het meer uitgekiende spel, van de listige tikjes en van het bespelen van de referee. Naast mij op de bank wordt gerefereerd aan de VAR, de video ref, die een handje zou moeten toesteken aan de underdog. Maar: 'dêr rint foar in pear sinten', zoals er achter mij wordt gememoreerd, met andere woorden, die spelers zijn dan wel een stuk ouder qua leeftijd, maar voetballen kunnen ze allemaal nog wel. Alleen al de namen al klinken als een klok, zeker bij de wat oudere toeschouwers. Ga maar na, om er een paar te noemen: keeper Hendrik van der Laan, Steven Wassenaar, Robert Stelpstra, hoezo 'oud', Benjamin Smits, Albert Jan van Zwol, hij hield een paar weken terug SCVeenwouden nog in de tweede klasse, Roelof Koop, ooit vedette uit en van Noordbergum en samen met Anne Bergsma een gevreesd aanvalsduo,  Willem Durk van Vaals, afkomstig van Suawoude en volgend jaar daar ook trainer, Dicky Veenstra en zijn broer Siebe, Erik Verdoorn. Zet ze bij elkaar en ze kunnen moeiteloos meedoen op een heel behoorlijk niveau. Tegen het huidige BCV zijn ze niet opgewassen, dat wil uiteraard 'út noch yn' niet verliezen, dat is hun eer te na. Dat gebeurt ook niet, het is Robert Stelpstra die de spreekwoordelijke eer voor 'BCV-nostalgique' redt: 5-1. Saillant detail: achter mij hebben ze, als de nul lang op het scorebord blijft staan, het scenario al uitgedokterd. "Let mar op, yn de lêste pear minuten kriget BCV-oud in penal. En wa moat dy nimme? No, wat tochst? Cor de Jong fansels, it soe my vernuverje at it oars gean soe." En geloof het of niet, hij krijgt helemaal gelijk. We zitten in de absolute slotfase als Gauke gedecideerd naar de stip wijst als een van de spelers van oud binnen de beruchte lijnen onderuit wordt gehaald. Penalty! En wie gaat hem nemen? Natuurlijk Cor de Jong. Zijn laatste treffer voor BCV 1. Ja, dat dacht ik ook, maar nee, Cor de Jong mist: 'doet 'ie anders nooit', zegt mijn achterbuurman.  Een dure misser, want geloof maar dat die poedel hem de hele verdere avond zal worden ingewreven.

shirt
Maar meteen daarna is het afgelopen, 'jong' wint uiteindelijk met 5-2 als Roelof Koop op een van typerende wijze de tweede treffer voor oud laat aantekenen. En dan gaat het gezelschap napratend op weg naar de kantine. Maar voor ze daar zijn worden ze tegen gehouden door BCV-preses Dirk van der Woude, die nog het een en ander kwijt wil over Cor de Jong en die zijn mooie woorden vergezeld doet gaan van een prachtig cadeau in de vorm van een ingelijst, speciaal vervaardigd BCV-shirt met alle seizoenen vermeld die hij voor de Burgumer formatie heeft gespeeld. U weet wel, zo'n 'popband' shirt met alle speelplaatsen van de afgelopen toeren. Een uniek cadeau. Het laatste woord is aan Cor de Jong zelf, die iedereen bedankt voor al die mooie jaren dat hij voor BCV heeft mogen spelen en alle plezier dat hij hem dat heeft opgeleverd. Voor nog een paar afscheidnemende spelers zijn er fraaie foto's-op-canvas. En dan is het zover: de douche lonkt en het blijft daarna 'moai grif' in de vloeibare sferen. Immers, van zo'n voetbalwedstrijd krijg je van alles en vooral dorst!

Binne Kramer